Początek czegoś wielkiego...

Witajcie kochani... dobra, dobra wiem... zabrzmiało to  tragicznie. Więc może zacznę tak: Hej wszystkim, Cześć, Hejka, Siemka, zresztą nie ważne jakie użyję słowa, aby was powitać, ważne, że to powitanie ma miejsce więc wybierzcie to, które wam odpowiada, albo dopiszcie w komentarzach takie jakie wolelibyście w kolejnych postach ujrzeć :) Jak widzicie jestem dość swobodnie do tego nastawiona i daję wam pole działania (taka już ze mnie miła osóbka). Eh... i znowu się rozpisuję nie na temat, tak już mam i chyba tak pozostanie do końca mego życia więc musicie mi to wybaczyć i przywyknąć :) Liczę na waszą wspaniałomyślność :) 

A teraz do rzeczy... Jestem Aga, Agnieszka, Ruda jak kto woli. Mam to szczęście żyć już ponad dwadzieścia lat więc w świetle prawa już  jakiś czas temu stałam się dorosłą osobą, chociaż szczerze mówiąc, a raczej pisząc, często czuję się jak bym nadal miała 6 lat i biegała z głową w chmurach, zresztą wiele się nie zmieniło, bo może już nie biegam, a majestatycznie kroczę (bynajmniej taką mam nadzieję :)) ale moja głowa zawsze przebywa w innym świecie, co mi stuprocentowo odpowiada  bo ten "real world" wcale nie jest taki kolorowy jak by się mogło wydawać.

 Uczę się w szkole policealnej na kierunku technik usług kosmetycznych, więc jak widać chcę choć trochę dzięki temu czego się nauczę upiększyć ten nasz szary nudny świat. Hm... Mieszkam na wsi, w sumie to można  otwarcie powiedzieć, że to taka "dziura zabita dechami" bo nie ma tu nawet 100 mieszkańców, zresztą co tu mówić o setce, jak tu pewnie nawet z 80 ludków nie będzie... Kiedyś policzę i was oświecę, obiecuję :) 

Co jeszcze...

 Oczywistym jest, że kocham książki i to jest głównym powodem mojej obecności na  tymże blogu. Czytam, chociaż nie, ja nie czytam, ja POCHŁANIAM książki, oczywiście jak na młodą kobietę przystało są to romanse, czasami coś fantastycznego, ale tylko i wyłącznie takie  z wątkiem miłosnym. Tak, tak wiem typowa romantyczka ze mnie. I macie rację, przyznaję się bez bicia. 

Otóż tego bloga założyłam po to, abym mogła z wami - potencjalnymi czytelnikami podzielić się opinią, a także poznać jakieś pozycje na półkach księgarni, których nie miałam szczęścia przeczytać. Wiecie jak to jest " w kupie raźniej" oczywiście to tylko metafora, błagam bez żadnych brzydkich skojarzeń...  Mam nadzieję, że znajdą się osoby o podobnym guście czytelniczym i będziemy mogli wymieniać się opiniami. Nie jestem tu po to aby wam opisywać i polecać dane książki, oczywiście będę t robić ale w szczególności zależy mi na tym, abyście to wy także podzieli się ze mną swoją opinią, być może całkowicie odmienną od mojej, ale dzięki temu będzie ciekawiej.Wiecie, może jakieś dyskusje powstaną na temat danej książki, a przecież nie ma nic lepszego niż dzielenie się swoją opinią, przeżyciami, odczuciami po przeczytanej książce. Ja bym bardzo tego chciała, nawet jak nikt nie będzie tego czytał to i tak tu będę... Niestety moja rodzinka ma już dość moich ciągłych zachwytów nad książkami. Tak, tak, zgadza się, w moim domu jestem jedyną osobą z obsesją na książki. Cóż... przykre, ale prawdziwe tak więc widzicie, że nie miałam innego wyjścia i musiałam założyć tego bloga, żeby dzielić się z wami emocjami, bo przecież kiedyś w końcu bym wybuchła od tego wewnętrznego tłumienia w sobie moich emocji, a uwierzcie, że po przeczytaniu ostatniej strony książki, czuję się tragicznie, mam mętlik w głowie i nie wiem co dalej. Wiem, że to brzmi jakbym była obłąkana, ale tak już jest, że płaczę, śmieję się, czasami nawet krzyczę (oczywiście w myślach, żeby mnie nie wywieźli w kaftanie) i czuję zażenowanie w bardzo zawstydzającej sytuacji  razem z bohaterami w książce. Wszystko przeżywam nazbyt osobiście, ale to nie jest wada tylko najlepsza zaleta w czytaniu książek ponieważ dzięki temu czuję, jakbym była częścią danej powieści. I to jest piękne, uwierzcie że nie ma nic lepszego. Może też tak macie, chętnie dowiem się jak to wszystko wygląda u was. Wiem, że opisuję czytanie jak jakiś skomplikowany projekt, ale dla mnie czytanie nie jest przerzucaniem kolejnych stron, dojście do ostatniej i koniec, dla mnie to o wiele więcej, to tak jakby moje drugie życie, które wraz z ostatnim słowem kończy się, a następnie odradza w nowej pochłaniającej powieści. 

To chyba wszystko na początek. Miało być to tylko krótkie przywitanie a jest małe opowiadanie ze mną w roli głównej, ale jest tam pewna część mnie, którą musicie poznać, jeśli chcecie mnie zrozumieć. Wiem że takich blogów jest dużo, ale każdy jest inny, bo każdy blog ma innego twórcę, a przecież nie ma dwóch identycznych osób. Tak więc jako niepoprawna optymistka (zazwyczaj pesymistka) z góry dziękuję za waszą obecność. 

Pozdrawiam Aga :)